vrijdag 6 september 2013
dinsdag 28 mei 2013
Koorddansers
Koorddansers
 |
| koorddansers, touw,papier, 2013 |
acrobaat zn. ‘koorddanser, kunstenmaker’
Nnl. acrobaten (mv.) “koordedansers, in de schouwspelen der
ouden” [1824; Weiland].
Rechtstreeks ontleend aan
het Frans of via Duits Akrobat, dat in de 19e eeuw ontleend is aan Frans acrobate ‘koorddanser’ [1751; Rey],
overgenomen van Grieks akróbatos ‘id.’, letterlijk ‘op de tenen lopend’,
afleiding van akrobateĩn ‘op de tenen lopen’, gevormd uit akrós ‘hoogste deel, spits’ en -bateĩn
‘gaan’ (verwant met → komen).
Koorddansen is het balanceren op een strakgespannen kabel. Men kan hier
zowel overheen lopen als acrobatische toeren uithalen, zoals een spagaat,
koprol of salto.
Een beginnend koorddanser leert eerst naar de overkant lopen op een laag
koord.
Deze kunst is de moeilijkst
de beoefenaar is zonder vangnet.
tot een koord van bijtende woorden en
dan ga je.
Steek de diepe kloof van het universum over
richting jezelf
of een ander.
om met je mee te lopen
dan ben je de ware circus artiest.
kwal
 |
| kwal, glas,slakkenhuisjes,lijm, 2013 |
Lijmen
Ik had drie beestjes,
drie beestjes van steen
Een vogeltje
Een veulentje
Een varkentje.
Ze zijn gevallen
Ze braken stuk
Ik heb ze gelijmd
't is bijna
gelukt.
Ik heb drie beestjes,
drie beestjes van steen
Een volentje
Een veukentje
Een vargeltje.
Joke van Leeuwen
Uit: Ozo heppie en andere versjes
Amsterdam:
Querido, 2000
het aquarium
het aquarium
In
deze aquarium bak zit een roze wezen dat voor altijd in dezelfde toestand zal
verkeren. Het zweeft gewichtsloos is het water en zal nooit boven komen, als
wel de bodem raken. De toestand blijft constant, stabiel, veilig. Iets wat in
het water niet vaak voorkomt daar water behoorlijk onbetrouwbaar is. Dit
aquarium blijft gesloten en zwijgzaam.
 |
| het aquarium, glas,vloeistof,vilt,diamanten, 2013 |
Peter de Grote
De
arm van Tsaar peter de Grote
de arm van Tsaar Peter de Grote, (oorspronkelijk van het stekelvarkentje dat wilde knuffelen) gips,acryl,kralen 2013
Peter de grote was naast tsaar van Rusland ook een rasechte verzamelaar.
Ten eerste verzamelde hij verzamelingen van anderen (dat scheelde
waarschijnlijk tijd). Zo kocht hij de hele collectie van de anatoom en
botanicus Frederik Ruysch met onder andere een groot aantal anatomische
preparaten en delen van de verzameling van Albertus Seba. In die collectie
zaten echte rariteiten, dieren op sterk water en allerlei opgespelde insecten.
Maar daar bleef het niet bij. Peter de Grote verzamelde ook kennis. Niet enkel over
het bouwen van schepen maar ook anatomie stond op het verlanglijstje van de
tsaar.
Frederik Ruysch leerde
de tsaar tanden trekken. Dit beviel de heerser dusdanig goed dat hij er z’n
hobby van maakte. Gewapend met het benodigde materiaal keerde hij huiswaarts.
Als zelfbenoemde tandentrekker trok hij persoonlijk bij vele onderdanen en
vijanden al dan niet vrijwillig een klein ivoren aandenken uit de mond. In zijn
werkzame leven zaten ze in een zakje, wat hij vaak bij zich droeg als proeve
van zijn “kunde”. Hij was geobsedeerd door het tandartsen vak en voerde dan ook
regelmatig en schijnbaar zeer ad random “gebitscontroles” uit bij de
medewerkers van zijn hofhouding en onder de manschappen van zijn leger. Werd er
een verdachte tand gesignaleerd dan was Peter niet te groot om de tand er
eigenhandig uit te rukken. Hij schijnt daarbij vaak zijn eigen kracht niet goed
ingeschat te hebben waardoor er bij de “medische zorg” ook delen van tandvlees
en kaak verloren gingen. Niemand durfde echter Peter de grote de gratis
gebitsbehandeling te weigeren. Dit had grote gevolgen. Want, niet iedereen kon altijd tegen de pijn, en er was een bediende die op een zekere dag de halve arm van de Tsaar afbeet. De Tsaar was echter zo'n verzamelaar dat hij ook zijn eigen arm jarenlang op sterk water bewaarde, in een van zijn anatomische rariteitenkasten.
Poort der Fantasten
 |
| Poort der Fantasten, gips,glitter,2013 |
De Poort der Fantasten
Een poort is een opening die toegang geeft tot een ruimte omgeven
door muren of een hek. Poorten kunnen gebruikt worden om te controleren wie er
in en uit gaan. Een poort kan ook een puur decoratieve of symbolische functie
hebben. Een poort is een doorgang. Een afsluiting tegelijkertijd het begin van
iets nieuws. Een poort heeft twee zijden. Die je al kent, en een zijde die nog
ontdekt moet worden. Fantasten hoeven niet perse door de poort heen te stappen,
om iets nieuws te vinden.
Een fantast is iemand die het denken 'flexibel' maakt. Er worden
door fantasten sneller 'bepaalde verbindingen in de hersenen' (creativiteit)
gemaakt. Het wordt er dan bijvoorbeeld leuker of mooier door. Kinderen zijn
vaak fantasten, wat ze op latere leeftijd weer van pas komt.
maandag 27 mei 2013
de Weenhoorn
De Weenhoorn: half walrus, half eenhoorn.
 |
| de Weenhoorn, hout,metaal,stof,papier, 2013 |
Namen Frans: narval Spaans: narval Duits: Narwal Engels: narwhal; unicorn whale; narwhale
De rariteitenkamer bezat een voorwerp met een heilzame werking: de
hoorn van een eenhoorn. Deze wonderhoorn was volgens de traditie een medicijn
tegen zeer uiteenlopende kwalen en een krachtig antigif en gifdetector.
In werkelijkheid is de eenhoorn-hoorn de stoottand van de narwal,
een walvisachtige die voorkomt in de Arctische wateren. De narwal of
zee-eenhoorn (Monodon monoceros) is een Arctische tandwalvis die ongeveer 4 tot
5 meter lang wordt, waarbij de slagtand niet is meegerekend. Bij ongeveer een op
de 500 mannetjes komen twee slagtanden voor; bij hen groeien allebei de tanden
door. Bij hoge uitzondering spoelden losse stoottanden aan op de Europese
stranden. Tot hun voornaamste natuurlijke vijanden behoren de ijsbeer, de orka en zelfs de walrus.
In de Middeleeuwen werden ze beschouwd als afkomstig van de
legendarische eenhoorn. Pas in het begin van de zeventiende eeuw, toen steeds
meer Europeanen zich in de noordelijke poolzeeën waagden, zagen schippers met
hun eigen ogen dat deze hoorns eigenlijk narwaltanden waren. Verzamelaars en
eigenaars van rariteiten-kabinetten wilden nu niet langer losse hoorns, maar
hoorns met de schedel eraan vast, zodat ze konden zien of het een eenhoorn dan
wel een narwal betrof. In de loop van de zeventiende en achttiende eeuw werd
duidelijk dat alle hoorns afkomstig waren van narwallen.
Met het uitsterven van de mythe van de eenhoorn, groeide de mythe
van de slagtand van de narwal. Ontdekkingsreizigers stelden dat de slagtand
gaten in dik ijs kon prikken en dat mannetjesnarwals deze tand voor een
zwaardgevecht om de macht gebruikten. In 1870 vertelde Jules Verne hoe een narwal schepen doorboorde. "Hij
boort net zo makkelijk door een scheepshuid als een boor door een houten
ton".
Een Weenhoorn is niet in staat te paren, ze leeft dan ook in
ballingschap. Een Weenhoorn wordt namelijk enkel geboren uit een narwal en zijn
vijand: de walrus. Dat deze twee paren, is enkel te verklaren uit het feit dat
er ook narwals en walrussen bestaan die blind zijn.
De Weenhoorn is een krachtig beest desalniettemin eenzaam. Hier
heeft ze waarschijnlijk haar naam aan te danken.
Huilen (ook wel grienen, janken, schreien of wenen genoemd).
Huilen (ook wel grienen, janken, schreien of wenen genoemd).
Abonneren op:
Posts (Atom)